Veranderend bewustzijn

Ik opende daarnet de deur naar de tuin, zet een stap naar buiten en aan mijn voeten zit een mooi klein vogeltje. In alle rust... neemt geen aanstoot aan dat ik daar loop en blijft vrolijk met haar twinkeloogjes om zich heen kijken. Ik loop naar de vijver en de kikkers blijven vrolijk rondspringen en kwaken er op los. Geen eentje springt terug de vijver in of verbergt zich. Vervolgens ga ik zitten aan de vijverrand en aan de overkant van de vijver scharrelt een ree... Ze kijkt me een paar keer aan en scharrelt rustig verder. Het is zo vanzelfsprekend, het is zo gewoon en vaag komt er nog een gedachte langs van ´dit bestaat toch niet...´ maar ik zie en ervaar en ben aanwezig in dat wat is. Vanuit de gedachte verrijst verwondering en vanuit het besef verrijst een gevoel dankbaarheid en dan is ook dat weer weg. En is er weer gewoon Zijn met het leven buiten en is er niet meer dan volstrekte harmonie.

De laatste maanden al kwam de natuur steeds dichterbij en de laatste weken lijk ik zelfs helemaal op te gaan in de natuur. Dat wat ik ben is een vanzelfsprekend onderdeel van het leven buiten... ik ben met hen, zij zijn met mij. In dit soort momenten word ik mij bewust van de bewustzijnsverandering die zich steeds verder in mij aan het voltrekken is en hoe zich dat manifesteert in de buitenwereld. Een oplossen van de persoon Emilia en een overblijven van liefde en eenvoudig zijn.

Veranderend bewustzijn... dankjewel bestaan.

Emilia