Je kan het doen, je kan niets doen...

Deze woorden lijken tegengesteld aan elkaar te zijn, maar dat is slechts schijn...

Ik zal het proberen duidelijk te maken met een voorbeeld uit mijn eigen leven. Op dit moment geef ik al mijn inspanningen aan het mogelijk te maken dat mensen naar een hoger bewustzijn kunnen groeien. Daarvoor zet ik allerlei dingen in werking, maak de website, ben beschikbaar voor gesprekken, doe de administratie, publiciteit, doe prayers, geef trainingen, bijeenkomsten en zoveel meer. Al die inspanningen hebben een resultaat... mensen veranderen, worden blijer en gelukkiger, het zet dingen in beweging, ik zie transformatie plaatsvinden en dat wat ik doe geeft een andere wereld. Dit is het ene deel van het verhaal.

Het andere deel van het verhaal is dat ik het niet kan doen. Als ik goed kijk, zie ik dat de keuzes die ik maak, de teksten die ik schrijf, de woorden die er uit mijn mond komen en al die andere dingen nog meer, niet aan mij zijn. Ik kan nog zoveel zinnen voorbereiden, het moment ik ga spreken komt het altijd anders uit mijn mond dan ik had gedacht. Dat wat in het moment zelf gezegd wordt is afhankelijk van zoveel meer factoren... De andere mensen die er zijn, de dingen die gebeuren in de ruimte waar we samen zijn, de uitdrukking van mensen die kijken, maar ook conditioneringen en het veld waarin je samen zit en nog veel meer, speelt allemaal een rol in wat er uiteindelijk gezegd wordt. Het kan zijn dat hetgeen ik voornemens was te vertellen, een heel nieuwe wending krijgt en veel krachtiger wordt dan ik aanvankelijk gedacht had. Het kan ook zijn dat het niet de kwaliteit heeft die ik beoogde. Het is niet aan mij hoe het resultaat zal zijn. Dat wat bepaalt hoe het uiteindelijk is, gaat voorbij aan de persoon die ik ben. Ik kan dus niets doen.
Zo heb ik ook niet kunnen bepalen op wie ik verliefd werd... het was ineens daar. Heb niet kunnen bepalen welke boeken ik heb gelezen... wat heeft gemaakt dat ik juist dat ene boek zag liggen in de winkel? Ik heb dat boek niet geschreven, niet in die winkel neergelegd... het was daar gewoon ineens.

Als ik nog dieper kijk, zie ik dat ik helemaal niet de persoon Emilia ben. Wat ik ben is niet iets vaststaands, is niet iets wat je kunt afmeten of aanduiden. Wat ik ben is een samenstelsel van al het andere dat eerder al in mijn leven aanwezig was. Het voedsel wat ik heb gegeten, de mensen die er in mijn leven zijn geweest, de programma's heb gezien, de mooie en minder mooie momenten die er zijn geweest en zo kan ik heel lang doorgaan. Dat wat ik ben en de persoon Emilia noem is een uitdrukking van alles wat was... en is... Alles wat ik ben en alles wat ik ben geworden is onlosmakelijk verbonden met al het andere in het leven. Al datgene heeft gevormd wie ik ben... daar is niets van mijzelf bij. Er is geen ik.

Emilia