Vanzelfsprekend ruimte

Ik kijk voor me en zie jou... zie je pijn, zie je zoeken, zie je worstelen en mijn hart smelt. Ik kijk naast me en zie jou... zie je vreugde, zie je aandacht, zie je aanwezigheid... en mijn hart smelt. Ik kijk in dat wat is en ik ervaar mijzelf, de gevoelens en sensaties die er zijn, de vreugde van het ervaren zelf en de liefde voor al wat is.

Het leven drukt zich uit in zoveel ontmoetingen en allemaal zijn ze me even dierbaar. Hoe zou iets in mij ooit niet dierbaar kunnen zijn? In duizenden verschillende kleuren, geuren en smaken ontmoet ik de mens, de situatie en het gevoel en het is als een immer nieuwe kennismaking van moment tot moment. Steeds nieuw, steeds weer anders, zie ik jou, zie ik hem, zie ik mij en maak ik opnieuw kennis met ons allen in in dit moment.

In wat we zijn is alles al aanwezig en is het altijd al geweest. Mijn hart reikt vreugdevol uit in dit moment en omarmt de schoonheid die het leven is. Met hoeveel we ook zijn... in de liefde voor wat er is, wordt de ruimte als vanzelf geboren. Ik hoef haar niet te zoeken, niet te plannen, niet te bedenken. Er is een tijd voor iedereen.

Emilia