Lang leve de begeerte

Met regelmaat kom ik mensen tegen die de strijd zijn aangegaan met het aspect begeerte in zichzelf. Alsof het hun ervan zou weerhouden om in vrijheid te komen en het daarom overwonnen zou moeten worden. Wat een struggle en wat een onnodige strijd. In mijn ogen kun je niet iets uitbannen wat deel is van het bestaan. Alsof je een deel van wat jij bent amputeert en daarmee vollediger zou zijn. Raar toch?

Elk aspect van menszijn is er om een bepaalde reden... zolang wij het aspect niet werkelijk willen leren kennen, werkelijk aanvaarden neemt het in grootte toe en ervaren we het als lastig. Maar in het toestaan ervan, in het zelfonderzoek zien we dat het helemaal niet de vijand is die we aanvankelijk er van maakten. Onderstaand stukje schreef ik een paar jaar terug:

Er is niets mis met begeerte te voelen.... Het is een heerlijk drijvende, spirituele kracht, die ons aanzet in beweging te komen, actie te ondernemen en zelfs maakt dat we groeien. Puur de begeerte ervaren en kennen en toestaan is fantastisch. De aanname dat begeerte een aspect zou zijn, wat we niet in onszelf zouden moeten hebben... geeft opnieuw een innerlijke strijd.
Als je begeerte aan een nader onderzoek onderwerpt is alleen het idee dat het tot een resultaat zou moeten komen de veroorzaker van het lijden... Het perse willen verwezenlijken is de gedachte die we geloven en die de veroorzaker lijkt van het grote probleem, maar de begeerte in zichzelf ervaren is fantastisch! Dus geniet lekker van begeerte! En droom... ervaar... geniet... in vol bewustzijn!!!

Emilia