Aandachtig stromend één zijn

Een reis naar het gebied van één zijn, een reis naar dat wat ik in essentie ben. Een plek waar geen voor- of afkeur meer is, een plek waar ik samenval met al wat is en waar de liefde in mij naar hartelust stroomt.
Dankbaar dit zo diep in mij te mogen ervaren; wat één zijn met het leven is. Ontdaan van de pantsers van gedachten, illusies en gewoon even helemaal totaal zijn, geheel stromend zijn...

Aandachtig zijn... de ene voet gaat, de andere voet gaat. In de volle aandacht zijn met het gaan van mijn voeten. Zo gaat rechts, zo gaat links. Steeds maar door en door en door. Gedachten die dwalen, die gaan naar zaken die komen, naar zaken die geweest zijn. Steeds creatiever wordt het brein zijn aandacht te krijgen, maar ik ga door. De aandacht is bij mijn voeten. En dan weer een prikkel, een blik in mijn ooghoek en de gedachte is weer gemaakt, ben weg van mijn voeten. Zien waar mijn aandacht is, de gedachte verwelkomen en weer terug naar mijn voeten. Steeds weer en weer dezelfde beweging, sprongen van er van weg en er weer naar toe. Ik geniet het spel dat mijn hoofd met mij speelt. Hindernissen die genomen moeten worden, ik zie het als een uitdaging en een machtig mooi spel.

Het zitten... de aandacht naar de buik die op en neer gaat. De gedachten die komen en gaan zijn hetzelfde. Naarmate de dagen vorderen blijven gedachten ook langer uit. Soms lege gebieden, in aandacht zijn in niets. Vrede en rust zijn dan in mij. Alles gebeurt en ik ben en ik ben. Dat is alles wat er is. Ik ben!

Het leven is eenvoud, is schoonheid en in dankbaarheid en in vreugde... besef ik mij niets anders dan dat leven te zijn. Een stromend Zijn. Dankjewel.


In het kader van de zomerretraite die ik begin augustus zal geven bij Zininzijn, deel ik graag deze persoonlijke meditatie-ervaring van mijn allereerste retraite. De schoonheid ervan draag ik nog immer in mijn hart.

Emilia